Beste betrokkenen,

Vandaag de laatste dag…. fijn om jullie betrokkenheid te mogen ervaren!

Vanochtend zijn we begonnen met de voorbereiding van de maaltijd voor de mensen op straat hier in Thessaloniki. Hun situatie (geen goede kans om verder te kunnen reizen, en soms als complete gezinnen verblijvend in een donker leegstaand gebouw of op een donker verlaten basketbalveld) heeft ons erg geraakt deze week. Vanuit ‘ons’ warehouse worden elke avond warme maaltijden en pakken water verstrekt aan deze groep. Daar zijn uiteraard heel wat tomaten, wortelen, aubergines en pakken rijst voor nodig. Nadat we alles bereid hebben helpen nog wat mee in het warehouse (denk aan laswerkzaamheden voor de kookpotten, maar ook het sorteren van de kleding die hier klaarligt om uitgedeeld te worden op de verschillende kampen).

Rond 13.30 uur vertrekken we naar kamp Simatex, waar we inmiddels voor de derde keer kinderen, vrouwen en mannen mogen ontmoeten. Mogen klinkt misschien wat gek, maar het is echt een voorrecht. Wat een prachtige mensen zijn het! We dansen met de kinderen, spelen met ze (tot duizeligheid aan toe), voetballen met ze, lakken hun nageltjes en voeren een gesprek. Tijdens al die vaak ook heel leuke momenten is de donkere kant niet ver weg. Een meisje van 2,5 jaar die bij je op schoot gaat zitten waarvan je voelt en ruikt dat haar luier dringend aan verschoning toe is, een meisje die een stuk hout ziet en het als een geweer voor zich houdt, een vader die ons geluidsboxje bekijkt en er z’n kids graag een plezier mee zou doen. Meest moeilijk is eigenlijk nog wel het afscheid nemen. Voelt gek om zelf weer verder te gaan, en zoveel mensen er achter te laten… Concreet: opnieuw had Ruben mooi contact met Mo. Samen in een team met voetbal, de geluidsbox bedienen, een steeds tussendoor een knuffel halen. Je hart huilt als je deze jongen hier moet achterlaten en hem verdrietig weg ziet lopen als de bus het terrein afrijdt.

Rond 17.30 uur zijn we terug in het warehouse en verdelen we de pan eten in 100 bakjes. Hierna nemen we afscheid van onze vrienden daar. Zo voelt het na een week, allemaal totaal verschillende mensen, maar allemaal met een groot hart voor mensen in nood. We rijden door naar de stad om alle maaltijden uit te delen. Vanavond veel kinderen in deze groep, blij om ze een goede maaltijd te geven en tegelijkertijd bezorgd om hun situatie.

Voelt gek om morgen dit gedeelte van de wereld weer achter ons te laten en weer terug te gaan naar ons eigen comfortabele leventje. Allemaal zijn we er echter vast van overtuigd hun verhalen verder te brengen!

Salaam,

Cor Jan, Aalt, Aafke, Lucas, Jeroen en Ruben

Gebedspunten:

  • Kamp Simatex, dat de mensen hier een goede toekomst krijgen en bovenal dat ze Jezus leren kennen.
  • Onze vrienden van het warehouse.
  • De mensen op de straten van Thessaloniki.