Beste betrokkenen,

Fijn om te weten dat jullie meeleven.

Vandaag zijn we mee gegaan met het team van de Apostolic Church in Thessaloniki. Erg bijzonder om met onze broeders en zuster in de Heer op pad te gaan. De Apostolic Church in Thessaloniki heeft zich verbonden met het kamp Oreokastro. Een kamp waar tussen de 1200 en 1500 mensen verblijven. Een paar dagen geleden is vlak voor de ingang van het kamp een moeder met haar zoon doodgereden door een auto. Als we de weg zagen, zagen konden we ons voorstellen dat dit is gebeurd. Die Grieken rijden als gekken over de weg.

In het kamp hebben we rondgelopen, de mensen gesproken en met de kinderen gespeeld. Het kamp betreft een hele grote fabriekshal waarin allemaal tentjes staan. Aafke heeft een gezin ontmoet die zij eerder dit jaar heeft ontmoet in het kamp bij Idomeni. Met z’n vieren kregen we een heerlijke maaltijd aangeboden. Ze hebben weinig, maar datgene hebben ze gedeeld met ons. De andere twee zaten in een andere tent en hadden dezelfde ervaring. Prachtig om te zien dat de mensen van de Apostolic Church zoveel doen voor de mensen in dit kamp. Je voelt hun hart en visie voor de vluchtelingen.

’s Middags zijn we gereden naar een ander kamp. De tenten stonden buiten in de modder. Helaas voor deze mensen is er geen fabriekshal waar zij hun tent in kunnen opzetten. Zij hebben de pech dat zij maanden of wellicht jaren in dit kamp in de modder moeten verblijven. ’s Avonds hebben we de maaltijden rondgebracht aan de vluchtelingen en de zwervers (zo 40.000 Grieken zijn door de crises hun huizen kwijtgeraakt) die niet in de kampen verblijven. Deze vluchtelingen hebben geen kans op een verblijf in een kamp. Vaak komen ze uit Afghanistan of Pakistan en ze zijn op de vlucht voor de Taliban of ze zijn christen. Europa vindt deze landen echter veilig. De verhalen uit deze landen geven echter een ander geluid.

Als je met mensen spreekt, zie je in hun ogen dat de vluchtelingen een verhaal meenemen. Een verhaal dat je niet helemaal hoort. Je krijgt maar een kort inkijkje in het leven van mensen. En.. dat raakt! Zo maar een paar korte inkijkjes:

  • Een jongen van een jaar of 14 liet een foto zien: “Kijk dit ben ik in Aleppo. Dit is mijn zus (een baby). Zij is dood. Mijn vader en broer zijn al maanden in Duitsland. Ik ben hier.”;
  • Een jonge man die vertelt dat hij op de vlucht is voor de kogels van de Taliban. Gevlucht uit Afghanistan. Vrouw drie maanden zwanger. Samen met zijn dochter van vier en zoon van twee is hij teruggestuurd vanuit Macedonië. Hij en zijn gezin kunnen slechts leven in de open lucht. Wat een toekomst voor hem, zijn vrouw en met name van voor zijn drie kinderen. En…toch dankbaar voor het voedselpakket dat hij kreeg.
  • Mo, een Koerdische jongen. Fantastische hulp van gekregen bij het uitdelen van de groente- en winterpakketten. Slim, behulpzaam, lief voor de andere kids op het kamp, humor, kortom: supermooi kereltje. Op moment dat gesprek op Syrië komt, betrekt z’n gezicht en zien we letterlijk het verdriet, de pijn en de angst in zijn ogen. Wanhoop, machteloosheid, boosheid en verdriet zijn wat emoties die op zo’n moment door je heen gaan. Wat brengt de komende tijd voor hem? Wat gun je hem een mooie toekomst, op een veilige plek met veel liefde van mensen om hem heen…. Afscheid nemen is dan lastig, we wisselen telefoonnummers uit en gaan uiteen met een knuffel. Voorlopig uit het oog, maar nooit meer uit het hart! Vandaag opnieuw eenzelfde moment met M. (10 jaar) uit Damascus. Samen gevoetbald, Engelse woorden geleerd en geschreven, daarna rondleiding over kamp gehad. Tot het moment dat hij door aantal oudere jongens wordt afgesnauwd (ze willen Ruben ergens anders naar toe hebben) Met hem meegegaan naar z’n tent en ervan overtuigd dat hij echt my friend is. Opnieuw verdriet in z’n ogen en je denkt aan alles wat hij waarschijnlijk meegemaakt moet hebben. Daarna samen gegeten in z’n tent, samen met z’n ouders en 3 broers. Wat een gastvrijheid! Wat cadeautjes uitgedeeld en samen wat kinderliedjes gezongen. Voor we weggaan eerst nog samen theedrinken..

Zo heeft elk van de kinderen en mensen in deze hal haar of zijn eigen verhaal. Heftig om de nood van deze kids zo dichtbij te ervaren! Tegelijkertijd is het een enorme drijfveer om hun verhaal verder te brengen zodat we echt barmhartig, gastvrij en liefdevol naar deze prachtmensen mogen omzien! Dat verdienen ze!

Ondanks deze treurige inkijkjes, is er een goede sfeer in de onze Amos-groep en maken we lol met de vluchtelingen. Ook leren we nieuwe woorden. Zo maar twee Arabische woorden:

  • aboe aslae
  • zoetoe

Wie de goede vertaling naar ons mailt, krijgt van ons een cadeau. Dit cadeau is af te halen in de Apostolic Church Thessaloniki.

Salaam en sjalom,

Cor Jan, Aalt, Jeroen, Aafke, Ruben en Lucas

Gebedspunten:

  • Het kamp in de modder
  • Mo, onze Koerdische vriend
  • M. uit Damascus
  • Het Afghaanse gezin dat zwerft in Thessaloniki
  • De jongen van 14 in het kamp Oreokastro
  • Het werk van de Apolostic Church in het kamp Oreokastro