Goedenavond, betrokken mensen,

Dank voor jullie betrokkenheid, meeleven. Dat doet goed! En we willen jullie heel graag vertellen van de mensen die we hier ontmoeten.

Vanmorgen was onze eerste ontmoetingen met het illegale kampje wat zaterdag door politie is ontruimd. Waren er gisteren drie gezinnen en wat singles, vanmorgen waren er ong. 7 gezinnen en meer volwassenen. Sommigen met een ondergrond van karton, anderen een deken als ondergrond, sommigen zonder ondergrond. Sommigen met slaapzak, sommigen zonder. Het gemeenschappelijke is dat geen van hen douche, toilet of stromend water heeft.

Vanmiddag vertelde een vrijwilliger met meer ervaring ons hoe het ongeveer werkt, hier in Griekenland. Zwerven mag, incl. koken, openlucht slapen, maar wildkamperen is verboden. Dus tenten worden ontruimd. Wet=wet.

En dus ontdekten we door de stad heen slaapplekken van mensen in parkjes en, hoe schrijnend, onder een glijbaan en ‘speelhuisje’ van kinderspeelplekje.

De mannen hebben gevoetbald met de jongens, met sommige vaders, en de bal daar gelaten. Alle kids mochten hun naam erop schrijven. En echt, sommige jongens wilden weten waarom dat ‘moest’, leken achterdochtig als we vroegen om hun naam.

Hierna hebben we in het warehouse ‘productie gedraaid’; aardappels schillen & in blokjes snijden, uien snijden -met snijles door Jeroen 馃槈 -wortels snijden en daarna groentenpakketjes gemaakt. Lekker doorwerken, spullen inladen -hoera voor de grote bus- en naar een kamp even buiten Thessaloniki gereden. Maar voor de andere bus was geen benzine meer en de gasflessen waren leeg evenals de portemonnee. Hier hebben we gelijk een deel van de giften die we hebben ontvangen, voor kunnen aanwenden. Het voedsel kan daardoor de komende dagen worden verstrekt aan de mensen op straat.

Daarna maakten we echt kennis met Griekse cultuur. Voor we het paspoort mochten laten zien bij politie is die voorbewerkt door vrijwilliger. Na paspoortinschrijving moesten we toestemming hebben van militairen. Half uurtje later (en 3 potjes voetbal en 400 gelakte nageltjes verder) mochten we het kamp binnen. Na nog weer 10 minuten kregen we geen toestemming om spullen af te leveren -kledingpakketjes en groentenpakketten- en na weer 10 minuten en een hoop herrie, beetje zingen en niets doen met kids, mochten we ineens wel groentenpakketten afleveren, maar geen kledingpakketjes, en weer 10 minuten later mochten we de kleding daar dan achterlaten, op aangewezen plek, wat na 40 pakketjes weer verplaatst moest worden naar de ruimte ernaast.

Pffff…

Welkom in Griekenland…

Maar goed, de mensen in dat kamp zijn voorzien van eten, wij van kennismaking met Griekse bureaucratie.

En toch, hoe goed het ook is dat mensen eten krijgen, het voelt ook wel g锚nant om eten te delen aan mensen die daar -dus- zelf niet in kunnen voorzien. Er waren een aantal kinderen die hielpen met delen. Geweldig om samen te werken met deze mooie koters, maar tegelijk ook zo kwetsbaar. Ruben deelde met Mohammed de groentenpakketjes. Soms ‘verdwijnt’ er uit een tent een groentepakketje. Dit zorgde voor wat spanning bij Mohammed, die van een volwassenen verantwoordelijk werd gehouden voor het verdwijnen. ‘Straks, als zij (wij dus) weg zijn…’

Het kamp waar we vandaag waren, zag er naar omstandigheden redelijk uit. Kan stukken slechter, maar ideaal is het niet. E茅n van de jongens, jaar of 10, tekende in het schrift dat Lucas bij zich had iets. De gesloten grens bij Macedoni毛, politie schiet met geweren… en d谩t ben ik. Dit kamp is redelijk ok茅. Maar de wereld niet. Deze kinderen leven bij ontworteling en afwijzing. Dit nemen zij mee in hun hoofd, in hun hart, in hun leven. En dit is de generatie die hun land op moet bouwen. Wat een zieke wereld. Zo verdrietig.

Na dit kamp zijn we naar het kamp geweest waar we gisteren ook zijn geweest. De mannen hebben gevoetbald, en weer 80 nageltjes gelakt. Over de lak van gisteren heen ;). Mooi, de moeder van 3 meiden die gisteren in het kamp over het hek heen keek, kwam nu naar de andere kant van het hek, en vroeg zich af wie wij zijn, wat we komen doen. ‘Holiday?’ (No, to tell the people in the Netherlands what happened in Greece with the refugees. They don’t know what happens) moeders kwam er gezellig even bij zitten op de parkeerplaats.

Vanmorgen vertelde een man aan Jeroen dat hij geen slaapzak had. In het warehouse zagen we geen slaapzak, en aan het einde vd dag wilde Jeroen toch nog even langsgaan om te zien of hij inmiddels wel al iets heeft kunnen regelen. Niet dus. We hebben hem de twee fleecedekens uit de auto gegeven. De man bij hem had ook geen warmte om te slapen. En echt, de man met twee dekens gaf zonder twijfel 茅茅n van zijn dekens weg. Wauw! Delen van wat je zelf goed kunt gebruiken. Dat is zo tof! En wij stonden erbij en keken ernaar. En deelden mee van dit geven van en met warmte. Ondanks het vele verdriet en pijn, zien we ook zoveel mooie mensen!

Hartelijke groet,

Ruben, Aalt, Cor Jan, Jeroen, Lucas en Aafke

Dankpunten;

路聽聽聽聽聽聽聽聽 Het delen wat sommige mensen erg goed kunnen.

路聽聽聽聽聽聽聽聽 Onze gezondheid.

Gebedspunten;

路聽聽聽聽聽聽聽聽 Jongetje Mohammed.

路聽聽聽聽聽聽聽聽 Veiligheid in de kampen. Er zijn een aantal slechte kampen waar onrust, spanning is.

路聽聽聽聽聽聽聽聽 Mensen zonder slaapzak.