Beste betrokkenen,
Vanochtend zijn we gestart met een meeting met de begeleider van team bananes. Het bleek dat de plannen anders liepen, dan was voorzien. De dag ervoor had de politie namelijk alle vluchtelingen die bij het station verbleven, gesommeerd om ergens anders heen te gaan. Voor de vluchtelingen resteert niets anders dan op verschillende plekken elders in de stad Thessaloniki in de open lucht proberen te overleven. Team Bananes probeert de verblijfplaats van deze vluchtelingen nu in kaart te brengen. Een deel ervan hebben we vanochtend kunnen vinden. Zij verbleven in een leeg gebouw. Dat houdt in, een dak, muren zonder ramen, – die waren er al uit- en daar waar het dak kapot was, lag op de grond een plas water en groeide onkruid.
Nu alles leeg was, zagen we welke zooi er lag. Lege flessen, een kapotte sok, opengescheurde kartonnen dozen als slaapmutsje, vieze luiers and all the rest.
Binnen waren nog 3 gezinnen en wat mannen alleen, gezinnen, papa, mama, meisje 4, jongetje van 2, tussen de zooi en vliegen wakker geworden en ontbijt gekregen van onbekenden. Yoghurt met muesli, sinaasappel, ei, flessen water. And thats it.
Omdat we nog aan t overleggen waren ‘wat nu?’ Zijn de mannen gaan voetballen met een paar jongetjes, jaar of 8, – en ja, papa kwam ook meedoen 😉 – en natuurlijk wat nageltjes gelakt. Hoe blij kun je zijn met 5 roze en 5 oranje nageltjes.
Besloten om eerst naar warehouse tegaan, waar Jeroen en Cor Jan bij kookproject hebben geholpen en de rest kleding gesorteerd en in pakketjes hebben verpakt. Muts, shawl, handschoenen en 2 paar sokken. 150 pakketjes voor mannen, 150 voor vrouwen, 150 voor jongens én 150 voor meisjes
En tussendoor de gedoneerde spullen btj controleren. Want sokken met gaten geven is ook niet ubercharmant 🙁
De loods staat vol kleding, knuffels, speelgoed. Aan spullen niet direct tekort, maar wel aan mensen. Want sorteren is een enorme klus, eigenlijk gewoon dom werk, maar wél nodig! Zonder mensen om te distribueren kun je niet zo veel met spullen. Zonder mensen die groenten snijden, die koken, die borden vullen kun je geen eten delen.
Bijzonder te zien dat er zoveel vrijwilligers all over the world aan de slag zijn gegaan, waar grote instanties niet in beeld zijn.
Na sorteren en koken alle spullen en eten in de bus gedaan, paste net, en naar een kamp gebracht wat eindje buiten Thessaloniki lag.
Bij kamp mochten we niet naar binnen, is militair kamp, en dat ligt nogal gevoelig. Maar mensen zouden naar buiten komen.
Voelt zo genant; Een bus met eten en volwassenen in de rij om eten te krijgen.
Maar meteen gevoetbald, tellen in Servisch, Macedonisch en Nederlands over en weer geleerd, nageltjes gelakt bij de meisjes. En bij een heel jonge vrouw. Of zij ook mocht? Natuurlijk! Ze sprak geen woord Engels, ik geen woord Farsi  dus dat is best lastig communiceren. Meisje van 9 vertaalde.
Maar alsnog werd niet duidelijk wat ze wilde. 7,5 mnd zwanger en ‘not clean’. Alles werd nogal besmuikt gefluisterd wat ook niet duidelijker maakte. En ik weet nog steeds niet wat ze wil. Maar het contact was blijkbaar al oké. Ze vroeg of we thee kwamen drinken bij haar tent. Maar dan moesten we langs de politie, en weet niet hoe die zouden reageren. Zij zou het wel regelen. Ze liep weg en zagen haar niet weer. De kids hielden ons wel een tijdje bezig met liedjes, spelletjes, voetbal. Het werd schemerig, we wilden terug, en de helft zat al in de auto, toen we haar aan zagen komen lopen. De ene hand een waterkoker, de ander een afwasteiltje met bekers, suiker en rozijnen.
Wat een geweldig moment om met elkaar in een kring te zitten, thee te drinken en rozijnen te eten!
Ruben zat twee meter verderop met 5 koters te spelen. Een van die jongens, jaar of 8, haalde een beker van ‘thuis’ (wat gek; een tent is je thuis…) schonk in, paar goeie scheppen suiker erbij, roeren en liep naar Ruben.
Wat geweldig te zien hoe mensen delen van dat wat ze bijna niet hebben. En delen met ons, die hen eten komen brengen. Maar het is oké omdat alleen ‘dank je wel’ zeggen ook niet goed is voor je eigenwaarde.
Rare wereld, maar t is nu even niets anders…
Wij doen wat we kunnen,
Jullie doen wat je kunt (opnieuw; hartelijk dank voor jullie meeleven, giften!), en we proberen met die paar mensen die we onderweg ontmoeten contact te krijgen, hen te zien, horen, en hun verhalen door te geven.
  • Willen jullie danken voor de contacten die we hier hebben kunnen leggen? t Gaat wel een beetje op zn vrijwilligers, soms wat ‘easy, easy!’, maar wel veel kunnen doen al deze eerste dag.
  • Willen jullie bidden voor al die kinderen in en buiten de kampen die zo de dupe zijn van volwassenenproblematiek? Zij hangen maar wat rond op en om het kamp, krijgen les van oudere broer of zus, maar missen scholing, structuur, vooral de mogelijkheid om te wortelen.
  • Lezen net dat er spanningen zijn in een kamp hier redelijk dichtbij. Wat er precies aan de hand is, wij weten het niet, maar kampen zijn al zo ‘overlevingsgericht’, dus extra spanning is nog onveiliger. Willen jullie bidden dat mensen, met name vrouwen en kinderen, geen extra onrust zullen ervaren?
  • Willen jullie bidden voor mensen die leven in ontheemding, ontworteling?
  • Willen jullie bidden voor onze gezinnen thuis? En voor ons? Voor gezondheid, nachtrust, en gericht zijn op Jezus?

Groet,

Ruben, Cor Jan, Aafke, Aalt, Jeroen en Lucas