Lieve mensen,

Met enige schroom ga k jullie iets vertellen
Houd je vast!
-nee hoor, zo dramatisch is het nou ook weer niet 😉

Maar over twee weken vertrek ik met Marjan en Willemijn voor een week naar Idomeni, bij de grens tussen Griekenland en Macedonie, de grens tussen menselijkheid en weerstand, de grens tussen ‘we doen wat we kunnen’ (respect voor de Grieken, die dit ondanks hun eigen sores toch maar doen!) en ‘rot op naar waar je vandaan komt’, van andere Europese landen, de grens tussen investeren in mensen en investeren in prikkeldraad, de grens tussen wanhoop en hoop.

De reden dat ik dit met schroom deel is omdat de reacties tot nu toe zijn ‘wat goed!’ ‘wat dapper!’ ‘wauw… ga je alweer?!’ en dat soort. Fijn om te horen, maar tegelijk geneert het me ook, omdat er helemaal niets dappers aan is.
Want het is geen ‘heldendaad’ ofzo. En nee, ik heb ook geen aureooltje boven mn hoofd, en nee, dat wil ik ook vooral niet, omdat dat nergens op slaat, omdat ik geloof dat ik dit kan, en er van Rien&onze kinderen alle mogelijkheid en bemoediging voor krijg.
Een heldendaad is pas als je je vrouw en kinderen veilig door de ellende naar veiligheid, rust leidt, als je met je kinderen een vuurtje maakt van bijna niets, en dan doet alsof het leuk is, als je je kinderen de veiligheid van je papa of mama-zijn laat beleven in je onnoemlijk zware reis door regen, kou, langs of door prikkeldraad, zonder schone kleding, een douche of normaal toilet.

En ook met schroom omdatte, ehhh, ik jullie opnieuw wil vragen of je, als je de mogelijkheid hebt, misschien een bedrag wilt doneren? De reis is gesponsord doordat de eigenaar van een klein bedrijf vanuit de kerk -dat anoniem wil blijven- de helft van zn netto maandwinst heeft aangeboden (waarvoor dank!)
Maar iedere euro (lees: zo’n 5 bananen 😉 ) is welkom! Het is niet voor ons, het is echt allemaal voor mensen daar. We geven het ter plekke uit aan wat daar ook maar nodig blijkt te zijn. Dat kunnen bananen zijn, maar ook dekens, medicijnen of sokken.
Voel je vrij iets te doen, voel je vooral ook vrij om hier niets mee te doen.

In het nieuws komen allerlei berichten over opheffing van het kamp (met alleen al 5000 (!) kinderen)
Wat het zal worden, geen idee…
Ben bang dat het net zo gaat als met de bootjes die een paar dagen lang door Turkije worden teruggestuurd, vervolgens via een veel langere, gevaarlijker route tóch op Lesbos aankomen en dat Europa daarna stilzwijgend z’n oogkleppen opzet :'(

Maar als blijkt dat het kamp wel wordt opgeheven, dat overal in Griekenland mensen waar ze maar willen met de trein, taxi, vliegtuig de grens over kunnen, en veilig met familie herenigd kunnen worden, dan vieren wij feest en maken iedere gedoneerde euro terug over.