Beste betrokkenen,

Zaterdag, de laatste dag van deze reis.

Bij het wakker worden klettert de regen tegen het raam.

Het eerste gebed is voor de mensen die we gisterenavond hotfood hebben gebracht in de parken en kinderspeelplekken. Al die gezinnen zonder dak, met hun rug-of vuilnistassen met alle bezittingen, die vannacht buiten zijn geweest. En dus nat zijn geregend. Lig je daar met je kindjes onder een dekentje. Zie met bewolking die deken maar weer s droog te krijgen…

Tegelijk denk ik aan het gezin van Nasarin. Gisteren op het basketbalveldje zaten ze ‘klaar voor vertrek’. Kids paar laagjes warme kleding aan, dikke stevige wandelschoenen. Zouden ze vannacht zijn natgeregend of waren ze al onderweg? En die groep van Hadaya, meisje van 10, met zo’n 8 gezinnen op een plek ter grootte van 6 parkeerplekken tegenover elkaar. Hoe zou hun nacht zijn geweest? Wat doe je als ouders als je de eerste druppels voelt? Inpakken? Of afwachten en mogelijk te laat zijn?

Zou het niet weten.

En met deze gedachten in m’n hoofd en een gebed in m’n hart begin ik m’n koffer in te pakken. Ongeveer de helft van wat op de heenweg meeging.

Maar wat achter is gebleven is maar een beetje. Het voelt zo klein. Stickertjes, schriften, pennen. Het voelt als een Mickey Mouse pleister op een complete beenamputatie ofzo. De ellende is te groot om met een stickertje te verkleinen.

Het voelt zo dubbel om het appartement op te ruimen, in de wetenschap dat wij weg kunnen wanneer we maar boeken.

Maar wat is het goed om samen bij onze Heer te zijn, Hem te danken voor alle zegeningen, voor het feit dat we het als groep zo goed hebben gehad, de samenwerking, de humor, het vertrouwen. Dat het thuis goed is gegaan, voor onze partners, onze kinderen die hun offer brachten door ons te stimuleren en te laten gaan.

En om alle mensen die hier blijven opnieuw bij Hem te brengen en in zijn handen te laten. Wij kunnen zo weinig concreet voor hen doen. Maar wat we wél kunnen, gaan we doen: voor hen bidden en hen een stem, een naam en gezicht geven in ons netwerk.

En dan op weg om de huurbus terug te brengen. Wat doen we met de deuk die erin is gereden? -halverwege de week zagen we een deuk en kras aan de zijkant-. Tja, toch maar gewoon vertellen.

Bleek geen enkel probleem te zijn. Daar hebben de mannen anderhalve dag oplossingen voor lopen bedenken en zijn we zelfs nog langs een uitdeuken geweest voor offerte ofzo.

Scheelt een hoop geld. Want ondanks dat we weten en belijden dat ook ons geld van God is zouden wij het wel lastig vinden als we paar honderd schade moeten dokken. Daar zijn wel betere bestedingen te bedenken….

Dan wachten op het vliegveld van Thessaloniki. Geluidsbox aan en Pietenvibe en Sinterklaasmove doen. Even emoties positief lozen ;).

Op het vliegveld zijn we door onze gezinnen met spandoeken ontvangen. We zijn blij dat we bij hen terug zijn. Onze harten en gedachten zijn bij de mensen die we hebben ontmoet. We leggen ze in de handen van onze Heer in het vertrouwen dat Hij verder met hen gaat.

Binnenkort zullen wij u een mail sturen waarin we nog meer info (waaronder enkele filmpjes) sturen over datgene wat we hebben gezien en meegemaakt. Voor nu danken jullie hartelijk voor jullie meeleven.

Hartelijke groet,

Aalt, Ruben, Cor Jan, Jeroen, Lucas en Aafke