Dag 1

Dag iedereen die met ons meeleeft!

Dit is de dag die de Here gemaakt heeft, laten wij blij zijn en ons daarover verheugen!

Met deze tekst begon onze dag. We mogen weten dat God alles in Zijn Hand houdt, ook deze dag heeft Hij gemaakt en is Hij zijn koninkrijk aan het bouwen! Wat een bemoediging. Wij mogen volgen, dag voor dag. Stap voor stap.

Na het ontbijt  met onze kids en (schoon) en daarna heel veel knuffels en zwaai’s op naar de Jumbo. Jumbo heeft ons echt fantastisch gesponsord met boodschappen tegen een vriendenprijs. Echt super gewoon. Maar echt! Ga allemaal naar jumbo Stadsweiden. 🙂 Ruben zou gisterenavond met de bus van Klaas-Jan de bestelde boodschappen daar op halen. Gisteravond was er echter per abuis wat mis gegaan met de bestelling, dus de boodschappen waren er niet. Kan gebeuren, maar in dit geval toch wel heeeeeel erg vervelend…..

Want, 60 witte broden, meer dan 200 dozen thee, suiker, koffie, biscuits, tandpasta in die hoeveelheden…. waar haalden we dat allemaal zo snel vandaan?

Gelukkig alle medewerking van Jumbo, de boodschappen werden uit verschillende filialen bij elkaar gescharreld en we kregen de belofte dat we deze morgen de boodschappen tòch konden halen…. en, voor het ongemak: we kregen de tandpasta 200 x daarom for free! Wauw, wat een superservice. Echt onder de indruk! Boodschappen dus ingeladen, alles netjes in kratten, en op naar Antwerpen.

Dachten we. In de tunnel onder het spoor (voor de Harderwiekers: 3 min van ons huis….) werd het wel heel lekker fris in de auto.

Bus langs de kant, deur bleek open te staan, en ook niet meer te sluiten. Er waren al wat dozen uitgevallen (het leek Sinterklaas wel met de verdwenen pakjes…) Maar! Wat is het dan héérlijk als je een buurman hebt op wie je rotsvast kan vertrouwen. Henk, onze redder in nood, gebeld, die met onze auto naar ons toe is gereden, onderweg de dozen opgeraapt (allevier! Zo blij! Gelukkig!) en met ons naar garage Mazier gereden. Echt! Ga ook naar Mazier! Ruben aan de binnenkant van de bus de deur dichtgehouden… ging allemaal goed gelukkig.

Mazier had het euvel snel verholpen en toen konden we op pad!

Pfff.

Het voelde echt als tegenwerking, zowel de boodschappen als de bus-deur, maar het lukte allemaal gewoon. Wauw!

In de bus lekker hard de cd van InSalvation aan en de reis werd vervolgd.

 

We waren gewoon op tijd in Antwerpen!  Even kennis maken met de groep, bekertje koffie halen en even naar het toilet.

In Antwerpen hebben we alles ge-herorganiseerd. Alle dekens bij elkaar, alle kleding, boodschappen, nieuwe spullen. Zodat we zo gestructureerd mogelijk uit kunnen delen. Dat dat nodig is, zou later op de dag blijken.

Op naar het kamp. Voorspoedige reis richting het kamp gehad. Eerst een verkenningsrondje over het kamp. De situatie is bizar, echt moeilijk uit te leggen. Ga het proberen. We moesten nog het meest denken aan een soort natuurpark zoals we dat hier kennen in Zeewolde, echt een beetje een natuurgebied waar je zondagmiddag even een frisse neus zou gaan halen. Hier wonen de vluchtelingen, voornamelijk Koerden, die geen kant op kunnen. Of ze zijn uitgeprocedeerd, of het land waar ze voor het eerst hun vingerafdruk hebben gezet (en waar ze dan weer naar terug moeten, bv Servië) is niet goed voor ze. Of het geld op is waarom ze hier niet (meer) weg kunnen, dat weten we niet, maar dat ze hier zijn is zó schrijnend!

De vluchtelingen hebben geen tentjes, die zijn net gisteren door de Franse politie weer stuk gemaakt. Her en der zie je wat zeilen, afval, wat beweging in de bosjes. Omdat de vluchtelingen bang zijn dat wanneer ze bij elkaar gaan zitten met hun spulletjes de politie weer komt, zitten ze vandaag ver uit elkaar. Onze missieleider vertelt dat de gezinnen met kinderen verder in het bos zitten, aan de andere kant van het meer. Het meer, waar elke dag mensen inspringen om ‘schoon’ te worden. Waar kleding in ‘gewassen’ wordt en waar afwas in gedaan wordt. Het is bijna te bizar om te bevatten. Wat vooral aangrijpt is die eindeloze stroom jonge mannen, in de kracht van hun leven, die daar maar zitten, hangen, in de rij staan met hun hand opgehouden, die eindeloos, eindeloos troosteloze aanblik.

Er wordt ook veel gevoetbald. Gelukkig. Afleiding. En fanatiek. We hebben een aantal voetballers in de groep, dus dat contact is er snel, mooi!

 

We sluiten ook ons aggregaat aan om stroom te verzorgen. Iedereen kon z’n telefoon hier opladen en daar werd dankbaar gebruik van gemaakt. Voor de meesten de enige manier van contact met familie oid.

Verder een aantal kids, een handjevol vrouwen. De kinderen reageren schichtig als we ze aanspreken. Daarna heel even oplichtende oogjes, maar zó’n doffe blik…

De vrouwen duiken ook weg als ze ons zien. Misschien is er morgen meer ruimte voor contact met ze.

Dan dekens uitdelen. ‘Onze’ bus mag zonder problemen doorrijden, politie keek de andere kant op! Heel dankbaar dat dit zo soepel loopt en we geen gezeur met ze hebben. Er liggen slaapzakken en oude, wollen dekens. Jullie raden welke populair zijn…. iedereen wil een mooie, zachte, warme en dikke thermo slaapzak-in-hoes. Maar ja, daar zijn er maar iets 15 van. En van de oude kriebeldekens, wel warm maar niet zo zacht en best wel oud, zijn er misschien wel 100….

De mannen krijgen ruzie, geven een grote mond, maken ruzie met elkaar en duwen zichzelf bijna de bus in. En ons daarbij bijna aan de kant. Die grote groep van zo’n 100 man wordt bedreigend en we sluiten de bus. Wat voelt dit slecht, we willen uitdelen maar zo gaat het niet. We willen ook niet boven hen staan maar moeten wel duidelijk staan. Dus nieuwe poging: Ruben neemt de leiding en communiceert (met stemverheffing): ‘allemaal in de rij, twee aan twee, een stuk naar achter, je neemt wat je krijgt en anders houdt het op….dan stoppen we…’ dit werkt enigszins en we kunnen de dekens uitdelen. Toch blijven enkele mannen gefrustreerd en blijven ook maar proberen toch een slaapzak te bemachtigen, want ‘Its too cold’….En o, wat zou je ze graag die slaapzak, die in je bus ligt, willen geven, maar je weet, als ze die geeft, dan krijg je echt vet gedoe hier. Dat gaat niet.

Er komt een man naar een jongen uit onze groep toe, vertelt dat zijn gezin geen tent heeft en de kids geen slaapzakken. We rijden de bus weg van de menigte, tot buiten het kamp en geven ze daar een goede tent en wat slaapzakken. Zo werkt het wel, en we kunnen even wat contact maken.

Een hot-food-distributie groep uit Engeland (maakt eten voor Calais en Duinkerke) heeft zoveel eten over (coördinatie tussen vrijwilligers is hier helaas niet of slecht aan de orde, waardoor er vandaag twee wagens kwamen met goed, warm eten binnen een uur…en er dus veel over is!) dat we mee mogen eten. Rijst met curry, heerlijk warm (en pittig). Schep salade erbij, brood met verse hummus. Echt lekker, blij dat er zoveel liefde, zorg en verse ingrediënten worden gestopt in het bereiden van deze maaltijden!

Daarna naar het hotel. Boodschapje voor morgen, napraten met de (echt superleuke en fijne) groep. Spelletje skip bo. Nu op de kamer douchen en dit verhaal typen. En dan hopelijk een goede nacht maken, morgen gaan we 8.00 ontbijten en dan broodpakketten maken voor de mensen, die samen met verse koffie en thee uitdelen. Bedankt voor jullie meeleven en meebidden. Vertel dit verhaal van deze prachtige mensen door, op nog geen drie uur rijden van ons veilige Harderwijk. Ze zijn het zo waard om door ons gezien te worden.

Gebedspunten:

  • danken voor de veilige reis (met al z’n avonturen ?)
  • danken voor de goede groep vrijwiligers
  • danken dat we zonder problemen het terrein op konden
  • bidden voor alle mensen die hier in bossen en struiken proberen te overleven
  • bidden voor het gezin (vader, moeder, 2 dochters rond 8 jaar) dat hier vandaag aankwam
  • bidden dat we morgen een goede distributie mogen doen
  • bidden dat we iets van de liefde van Jezus mogen uitstralen tijdens het uitdelen of tijdens een gesprek dat we voeren

Hartelijke groet

Ruben en Willemijn

Dag 2

Hoi allemaal,

Na een goede nacht vanochtend om 8 uur aan het ontbijt. Hierna begonnen met het samenstellen van de pakketten die we vandaag uit zullen delen. De inhoud hiervan:

  • 4 gesmeerde boterhammen met jam of chocopasta
  • 1 pak suiker
  • 1 doosje thee
  • 1 rol biscuit
  • 1 doosje cup-a-soup
  • een stuk fruit (banaan/mandarijn/tomaat)

Al met al 1.000 boterhammen gesmeerd deze morgen! We weten inmiddels een beetje hoe hoog de nood hier is en het is fijn om dan praktisch iets te kunnen doen. Na het inladen door naar het warehouse (verzamelplaats van ingezamelde goederen) waar we een aantal van de meegenomen spullen achterlaten om dit later goed te kunnen distribueren. Tijdens het uitladen van de spullen komen 4 jongens naar ons toe, 1 ervan gekleed in een natte joggingbroek en afgetrapte schoenen zonder sokken. We nemen ze mee richting de andere bus en kunnen deze jongens aan een paar warme sokken, goede schoenen en een winterjas helpen. En dat is fijn.

Hierna door richting het ‘kamp’ waar we eerst koffie en thee uitdelen. Er vormt zich een rij en iedereen krijgt iets warms te drinken. Soms even tijd voor een kort gesprek: hoe oud ben je, waar kom je vandaan, wat zijn je plannen… Na de koffie en thee door met uitdelen van de voedselpakketten: deze blijken meer dan nodig! Meer dan eens worden de boterhammen in rap tempo naar binnen gewerkt en dat is schrijnend om te zien. Op een gegeven moment zijn de tassen op en zijn er alleen nog boterhammen…. ook iets dat steeds terugkomt, je doet wat je kan, maar dat is nooit genoeg. Er zijn altijd meer pakketten nodig, altijd meer slaapzakken, altijd meer schoenen, altijd meer jassen. Het probleem is zo groot, bijna niet te overzien. Pure eerste levensbehoefte is het waar we in moeten voorzien, tijd of ruimte voor verder contact is lastig.

Na het uitdelen wil een Koerdische jongen (die goed Engels spreekt) ons graag even de slaapplekken laten zien van de families. Naast de 300 jonge mannen verblijven hier ook een aantal families. Hij wil het ons laten zien maar vertelt erbij dat we waarschijnlijk huilend terugkomen. En ja: wat is het verschrikkelijk om te zien dat in kapotte pop-up-tentjes midden in het bos een paar natte slaapzakken, een verkoold vuurtje en wat smerige dekens liggen. Geen woorden voor. We praten met elkaar over het waarom hiervan. We zijn allemaal mensen maar het ene leven lijkt hier meer waard dan het andere. En dat is kl….

We lopen terug en 2 van onze groep komen ons al tegemoet lopen. Er blijkt gisteravond een familie te zijn gearriveerd waarvan de vrouw 7 maanden in verwachting is. Een slaapzak is er niet, geen winterjas en ook geen muts of handschoenen. We geven wat we kunnen, maar gaan uiteindelijk weer weg en laten haar met haar man en dochtertje van 1,5 achter. Gelukkig zijn ze wel gezien door het medisch team en is er geregeld dat de vrouw en haar dochtertje vannacht in een hotel mogen slapen. In ieder geval voor vannacht droog, warm en een douche. Welke toekomst ze hebben? Geen idee.

‘De vluchtelingen van Duinkerke’ hebben vandaag voor ons een naam, gezicht en een verhaal gekregen. En dat verdienen ze! Hun verhaal willen we delen, want ze zijn net als wij!

Dankpunten:

  • voor de distributie die vandaag soepel verliep
  • voor de lach die we af en toe op een gezicht zagen

Bid met ons mee voor:

  • die familie waarvan de vrouw zwanger is, dat zij met hun kinderen snel een veilige plek krijgen en een toekomst op kunnen bouwen
  • alle jonge mannen hier, hun situatie is zo uitzichtloos
  • de situatie in Koerdistan, dat er een stabiele situatie komt
Hartelijke groet
Ruben en Willemijn

Dag 3

Goedemorgen iedereen die meeleeft,

Gisteravond geen energie meer om dit op papier te zetten, ontzettend veel indrukken, gedachtes en verhalen vullen ons hoofd. Daarom een poging…

Gistermorgen na het ontbijt begonnen met het samenstellen van 2 soorten pakketten:

  • voedselpakket met biscuit, mandarijnen, tomaat, wortel, soep, aardappel en appel
  • winterpakket met muts, onderbroek, sokken, scheermesje en warmtedeken

Dit samenstellen gaat in een soort straat, d.w.z. een aantal tafels achter elkaar met op elke tafel iets verschillends waarbij wij met tassen langs deze tafels lopen en ze vullen. Al snel vult de bus zich met deze pakketten. Het geeft ons het gevoel iets te kunnen doen. Iets, want tegelijkertijd voelen we ons machteloos: dit probleem is zo groot, bijna niet te overzien.

Als de bus vol staat met pakketten en we ook een auto vol met thermoskannen koffie en thee klaar hebben rijden we richting het bos. Het uitdelen van de pakketten verloopt opnieuw erg voorspoedig. We worden door 4 jongens meegevraagd naar hun ´home´ voor een kop thee. Daar beleven we een van de bijzonderste momenten van dit weekend. Er wordt vuur gemaakt om thee te te kunnen zetten. Je moet je beseffen dat dit vuur gemaakt wordt van 3 plankjes hout, waarvan ze normaal gesproken in de avond (als het nog kouder wordt) zelf vuur maken om warm te blijven. Deze plankjes worden nu gebruikt om ons te bedanken en dat voelen we tot in elke vezel. Het kopje thee dat we drinken bevat veel suiker, maar nog veel meer liefde! Van het weinige dat deze mannen hebben, delen ze alles met ons. Wat een les, en wat voelen we ons verbonden met deze jongens. We zijn hetzelfde, mensen net als zij. En dan die ongelijkheid, hartverscheurend….

Na de koffie en thee heeft Ruben een lang gesprek met een jongen van 28. Hij maakt me deelgenoot van een andere ontzettende duistere kant in deze wereld. De zogenaamde ´maffia´. Zo´n 5 tot 10 mannen hier maken misbruik van deze groep in Duinkerke. Ze beloven hen een overtocht naar Engeland, waar fors voor betaald moet worden, en in ruil daarvoor moet er voor hen gewerkt worden. Dat werken bestaat o.a. uit het afhandig maken van geld bij de nieuwkomers. Werk je niet mee, of klap je uit de school, vindt er bedreiging plaats met wapens. Hij laat me zijn verwondingen zien, al moet dat sneaky omdat hij anders nog verder in problemen komt. De maffia zelf slaapt lekker in een Belgisch hotel. Hij wijst er 3 aan en ik zie deze smokkelaars heen en weer lopen met steeds weer een nieuw slachtoffer. Achter de mensen die we zien gaan nog een andere verschrikkelijke wereld schuil. De overtocht die beloofd wordt is meestal niet succesvol, dat is ook de bedoeling van deze maffia, hun bron van inkomsten droogt anders immers op. Zelf houden ze het sprookje wel in stand en dat is ook de reden waarom veel jongens hier nog zitten. Er wordt door hen ook gebruik gemaakt van drugs: de eerste 3 dagen gratis cocaïne, de dagen erna moet er betaald worden. Hoe men aan dat geld komt is een ondoorzichtig verhaal, maar ik geloof dat als je op deze manier onder druk gezet wordt, je tot veel in staat bent. Er schijnen seksfilmpjes van je gemaakt te worden die bij niet leveren op YouTube geplaatst zullen worden. Ik spreek met hem over het waarom. Hij heeft het over zijn 3 broers en 4 zusjes (ouders al overleden) en dat hij daar verantwoordelijkheid voor draagt. We hebben het over een oplossing, maar die lijkt menselijkerwijs niet voorhanden. Hij begint over Christmas, en dat hij over 6 weken zonder familie zit. Ik aarzel maar vertel hem over Kerst. Kerst in de zin dat Jezus naar deze verschrikkelijke wereld toekwam om er iets aan te doen. En dat Hij de enige is die deze duisternis in Duinkerke kan doorbreken. We spreken met elkaar af daar elke avond voor te bidden. Hij voor mij en ik voor hem. We wisselen telefoonnummers uit en na een wederzijds ¨God bless you¨ moeten we gaan.

Rond half 6 rijden we het terrein af. Met de bus moeten we langs een lange rij mensen die in de rij staan voor een warme maaltijd. Op ooghoogte komen ze langs onze bus heen en groeten we elkaar. Wij rijden weg en zij blijven staan. Onverteerbaar…. Een stuk verderop zien we 3 nieuwe gezinnen aan komen lopen. Na 2 nachtjes in een ter beschikking gesteld hotel moeten zij ook weer het bos in. Wat een waanzinnige wereld.

Na 3 uurtjes rijden zijn we weer thuis. Na een warme douche ons bed in. We voelen tot onze tenen hoe bevoorrecht we zijn en dat we daar eigenlijk geen recht op hebben. Hoe het verder gaat met al die mensen daar houdt ons bezig. We hebben eerlijk gezegd geen idee.

Bid met ons mee voor:

  • De jongen van 28
  • de maffia in Duinkerken
  • dat Jezus met Zijn licht gaat schijnen in deze donkerheid

Dank met ons mee voor:

  • de groep van Live for Lives, sinds vrijdag bij elkaar maar een mooi team die alles deelden
  • de veilige heen en terugreis

Tot zover deze nieuwsbrieven/gebedsmails. Wil je meer weten of horen, of wil je zelf iets doen voor deze mensen, vraag ons gerust.

Groet,
Willemijn & Ruben

Overdenking

Na WO 2 – 1960 – de Berlijnse muur:

“En alleen de vogels vliegen van Oost- naar West-Berlijn.
Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten.
Over de muur, over het IJzeren Gordijn, 
Omdat ze soms in het westen soms ook in het oosten willen zijn. “

1999 – de Balkan-oorlog:

“Na de winter komt de lente
wordt de grijze lucht weer blauw
maar al ben je uit de oorlog
gaat de oorlog ooit uit jou?”

2017 – de oorlog in Syrië duurt voort en ook in Irak en Turkije blijft het onrustig en onveilig

Wat wordt de nieuwe songtekst? Die we vervolgens over tien jaar allemaal mee kunnen zingen…..

Vandaag opnieuw de circa 300 Koerdische mannen en een aantal gezinnen gezien en ontmoet in de bossen rond Duinkerke. De geschiedenis herhaalt zich. Mensen opgejaagd en wonend tussen de struiken. Elke nacht een poging om UK te bereiken, onder invloed van een netwerk van mensen die hier misbruik van maken en er geld aan verdienen. Het meeste Iraakse Koerden, waarvan we in Europa zeggen: “ga terug, het is veilig in je land…”. Veel mensen gunnen elkaar ten diepste het beste niet vrees ik. Terwijl we allemaal mensen zijn.

Een man op het kamp had gelijk vandaag toen hij tegen ons zei: “why this happening, we all human, we all the same?!”

#enalleenalsjegeldhebtisdevrijheidnietduur
#niemandziethoekleinjebent
#onelove

Berichten op Facebook