Dag 1

Goedenavond,

Als eerste; hartelijk dank voor al jullie donaties en meeleven!
We ervaren het alle vier als ‘gaan namens velen’

Vanmorgen hebben we -hernieuwd- kennis gemaakt met Stefanos, de refugeewerker van de kerk. Hij vertelde ons de huidige situatie van zowel Griekenland als refugees.
We hebben afspraken gemaakt over komende dagen (o.a. kledingdistributie)
Één van de wijze woorden van Stefanos waren verpakt in een voorbeeld.
Wellicht een bekend voorbeeld, maar we willen het wel graag met jullie delen.
Hij vertelde over zijn werk. Over de vele vele vluchtelingen, meer als hij of zijn team kan helpen. Maar dat wat niet kan ook niet hoeft. Hij vertelde het beeld van een kleine jongen aan het strand bij eb. De jongen pakte een zeester op het zand en gooide hem terug in zee. De volwassene die bij hem was schudde zijn hoofd en zei ‘laat toch gaan! Dat heeft toch geen zin! Er liggen er hier duizenden en duizenden op het strand!’ Waarop de kleine jongen antwoordde ‘ja, maar voor déze maakt het wél verschil!’
Aan mij te doen wat ik kan en de rest is aan onze God.

Vervolgens zijn we naar het warehouse van HelpRefugees gegaan (Engelse organisator).
Surprise voor Marius: de contactpersoon waarmee we van te voren contact hebben gehad blijkt dezelfde te zijn als de vrouw waar Marius de week in februari mee heeft gewerkt. Naam en gezicht waren niet aan elkaar gekoppeld, maar weerzien was ‘cool’. (Trouwens, alle mooie, leuke dingen in het warehouse zijn ‘cool’ ?)
We zijn vrijwel meteen aan de slag gegaan met het sorteren van schoenen
Denk dat we wel 1000 paar schoenen door onze handen hebben laten gaan.

Eerder deze weken, met voorbereiding op deze reis vroeg de kerk een speciale gift voor een familie  in/met een speciale situatie. We kunnen hier per mail niet verder over uitweiden, mocht iemand meer willen weten, vraag ons gerust. Deze gift is vandaag gegeven.
De coördinator van het kamp waar deze mensen wonen is met hen naar een plek buiten het kamp gegaan, samen met een vertaler, vrijwilliger en een chauffeur van de kampbus.
Daar is contact gemaakt, en heeft Marius verteld dat we hoorden van hun situatie en dat mensen in Nederland ons giften hebben gegeven waarvan een deel is ‘voor wat jullie zien dat op dat moment daar nodig is’. En dat we jullie graag willen bijstaan in jullie situatie. Maar dat het niet ons geld is, maar het geld van mensen in Nederland. En dat we geloven dat geld nooit van ons is maar dat alles wat we hebben, we van God hebben gekregen om van te delen. En dat we dat graag doen. We gaven de gift en een kinderbijbel voor hun kleine dochter. Haar moeder reageerde ‘Dank jullie wel! Dank jullie voor jullie bijstaan, en voor deze woorden -wijst op de kinderbijbel- Dit zijn belangrijke woorden voor mij!’

We kenden deze mensen niet, maar wat een moment van contact! Wat een mooie mensen. Wat een bijzondere ontmoeting! Ze nodigden ons uit voor een bezoek, met onze vrienden (Klaas Jan en Aafke, die in het warehouse waren blijven werken). Dit was een heel bijzonder moment. Moeilijk te beschrijven. Het was wel een moment waarop vluchtelingen van ver weg mensen met een naam en een concrete moeilijke situatie werden. Een ontmoeting met echt contact. Een trieste situatie, maar wát een ontmoeting. Het voelde een beetje als het voorbeeld van Stefanos: doen wat we kunnen voor die ene die op ons pad kwam in plaats van verlamd te staan van de overweldigende hoeveelheid ellende bij mensen.

Vanavond gaan we met mensen van de kerk mee eten brengen baar mensen die dakloos zijn. Zij geven eten en daarna/tegelijk treden zij met mensen in contact. Omdat contact minstens zo belangrijk is als fysiek voedsel.

Daklozen in Thessaloniki zijn zowel mensen die gevlucht zijn als locals, die door de crisis in de problemen zijn geraakt. Klein voorbeeld; Marius sprak een man van rond de 25. Hij vertelde dat hij ‘hier in Thessaloniki’ heeft gestudeerd. Economie. En daarna geen werk vond, en nu op straat leeft tot hij werk kan vinden. ‘Phoe! Dat is heftig voor je…!’ ‘Ja, het is soms moeilijk. Maar ik geniet van de dingen die God wél geeft om van te genieten, en daar dank ik God voor.’ Hij bedankte voor de thee, gaf ons Gods blessings mee en bleef achter waar wij naar de bus liepen.

Dat is zo’n *piep* gevoel. 

Waar we ons echt over verwonderden is dat de mensen van de kerk zo actief en met liefde bewogen én betrokken zijn naar zowel de mensen in Griekenland die moeten dealen met de gevolgen van de crisis als met mensen die letterlijk op hun pad kwamen op hun weg naar de grens. 

En dat omzetten in daden met een glimlach

Dit is het voor nu even.


Dankpunten:

  • de goede reis (dat was het, heel snel en relaxed;))
  • de warme ontvangst bij de kerk
  • de mooie mensen die we ontmoetten in de kerk, het warehouse en naast het kamp


Gebedspunten:

  • Als eerste voor het gezin dat op ons pad is geplaatst
  • Maar ook voor ons thuisfront. Sommige van onze gezinnen vinden het best lastig om hun papa/mama een week te missen, al staan ze zeker achter deze reis
  • Voor de mensen van het warehouse. Sommigen werken daar al maanden.
  • En natuurlijk voor alle mensen die hier zijn gestrand tijdens hun vlucht naar veiligheid.


Hartelijke groet, 

Marius, Klaas-Jan, Janneke, Aafke

Dag 2

Goedenavond, 

Dank voor jullie meeleven via app of mail,


Na een kort nachtje -incl muggen- hebben we vanmorgen vroeg afgesproken met Stefanos. Gisterenavond hebben we de bus al ingeladen met kleine 50 Ikea-tassen vol kleding, gesorteerd op man/woman/child en maat. Het systeem is perfect; praktisch, relax en vooral waardig.
Mensen kunnen kiezen uit meerdere kledingstukken in model, kleur en maat, blouse, broek, winterjas (met nu 26 graden hier;)) trui en sokken voor het hele gezin. Alles in een tasje, ongeveer een kwartier per gezin.
We kijken met mensen mee met wat staat, wat past, en echt, het is zo waardig te zien dat mensen met mooie spullen blij weggaan!
Af en toe gooien de mannen er een Arabisch woordje door, wat een verbaasde en vervolgens brede lach geeft. En ‘I need clothes for my husband. …. I think… he’s like… yóú’ met een knik naar Klaas-Jan. Hoe geweldig om model te staan voor een ‘women her husband’
Tegelijk ook lastig te zien dat jonge mannen keuze hebben uit 4 pantalons, die ook écht ‘pantalon’ zijn. Stel je hier gerust een broek van gladde stof model jaren ‘80 voor 65+ mannen bij voor. En nee, bretels werden niet bijgeleverd. Terwijl we hen echt graag een jeans gunnen. Maar niet hebben.
Er wordt overigens veel meer dameskleding gedoneerd als herenkleding, en wat gedoneerd wordt is oha redelijk gedateerd.
Dan gaat een contact ongeveer zo
‘Ye, I need a pantalon… but this… mwhahhh… Please, do you have a jeans? Like yours?’ ‘No, I don’t have… sorry!’ En dan de mogelijkheid in hart en hoofd om zelf zo’n jaren ‘80 pantalon aan te trekken en je eigen mee te geven.
Maar dat kan maar voor 1 persoon. Voor 1 ‘zeester’ (zie mail gisteren), met kans dat je dat niet in dank woest afgenomen door de andere mannen van het lamp. Want de sociale controle is groot. Lastig lastig!

Aan het einde van de dag waren mensen van 20 containers (ja echt, de wooneenheden zijn containers, en zo worden ze ook genoemd. Tegelijk; alles beter als (g)een tentje) voorzien van winterstuff. De andere 80 ‘containers’ – wat een rotwoord! – volgen andere dagen.
Een intensief maar goed dagje.

En wát een werk verzet de ACT! Spullen inzamelen, grof sorteren, structuren aanbrengen, specifieker sorteren, organiseren van ‘shopdagen’, het schrijft zo makkelijk neer, maar dit is werk van heel veel uren van heel veel mensen. Maar wat goed dat mensen kunnen ‘shoppen’ en keuze hebben uit meerdere kledingstukken!

Op de terugweg vertelde Stefanos over het werk van de kerk, of beter, van de God van de kerk. Dat mensen die boos en agressief waren, veranderen, tot rust komen en vrij worden. Teveel om ‘even’ op te schrijven. Onze hoofden zijn vol van de dingen die we horen en zien, Er is zo ontzettend veel te vertellen en te delen! Voor wie wil; we vertellen graag, vraag ons er graag naar na onze reis!

En aan het einde van de dag kwam de vraag van het gezin van gisteren of we morgen ergens tussen 11.00-16.00 komen eten. Dat doen we natuurlijk graag, maar -daar komt tie- we hebben nog twee afspraken staan. Bij het warehouse hebben we ons aandeel toegezegd voor morgen overdag én moeten we al om 14:45 weg omdat we bij een kamp aan de andere kant van de stad mensen op moeten halen bij het kamp omdat zij in de kerk de Al Masera-cursus willen volgen.
Wat is wijsheid?
Contact met dit gezin is belangrijk, en mooi, maar toezegging aan het warehouse is ook serieus, en daar willen we zeker ook betrouwbaar in overkomen.
Hoe gaan we hier integer mee om? Wat is wijsheid?
Als serieuze Nederlanders hebben we 10 minuten vergaderd, en gaan nu proberen hen zondag te ontmoeten. Dat zou nl ook een evt optie zijn.

Na, jullie lezen; genoeg te doen, genoeg te denken, genoeg te bidden

Gebedspunten:

  • Voor de mevrouw met haar boze, agressieve ogen en houding. Zij zal haar reden hebben voor haar houding. 
  • voor zegen voor de vrijwilligers die vertaalden in de ‘shop’.
  • voor Stefanos en de andere werkers van de kerk.
  • voor ons, voor een goede (en mugvrije) nachtrust.
  • voor ons thuisfront, dat ze ons niet te veel zullen missen.

Dankpunten:

  • Ons onderlinge contact. Het is goed om met elkaar te delen, te bidden, en elkaar aan te vullen. Mooi te ontdekken dat ieder zijn rol en verantwoordelijkheid in de groep invult.
  • Dank ook voor alle verhalen die Stefanos deelt. Oprecht, boeiend, en echt heel veel. We vertellen ze graag aan jullie door!
  • Dank voor de vele vele kleding die door vele, vele mensen is gedoneerd! Wauw! Echt mooie warme spullen!

Hartelijke groet, 

Team Thessaloniki oktober

Dag 3

Goed om te weten dat er zoveel mensen zijn die betrokken zijn op mensen op de vlucht, en op het werk dat wij hier doen. Dank voor jullie reactie.

Vandaag was een dagje ‘dom werken’. 

Geen mooie verhalen, geen bijzondere ontmoetingen, maar wel heel veel stof…

We zijn de hele dag in het warehouse bezig geweest. En daar bezig zijn is echt bezig zijn met voor ons gevoel zinloos werk. We kregen de opdracht om een ‘bestelling’ klaar te maken voor een kamp. 80 kindersokken, 40 stuks men’s underwear, en 30 bra’s, onderverdeeld in 15×95 B en 15x100C. ‘Klusje van niks’. Dachten we. Niet dus.

We zijn serieus een half uur bezig geweest met ontdekken welke maat we moeten aanhouden. De NL? Dan is 100 redelijk groot met 85 als grootste aanwezige hoeveelheid. De USA? Dan is 100 gigantisch met maten tussen de 34 en de 40. Of misschien heeft een Française de bestelling opgenomen en zijn het Franse maten. Dat lijkt het meest dichtbij te komen. Zelfs Google had geen wijsheid voor ons. Naja, we hopen dat de vrouwen voor wie ze zijn ze kunnen gebruiken.

Daarna met ons vieren kinderschoenen uitgezocht. Dozen die wrsch al 3x eerder dichtgeplakt zijn weer geopend, schoenen eruit, tellen, erin, dichtplakken en aantallen, maat en of t voor boy or girl is opschrijven. Kan vast veel efficiënter maar tja, we voegen in en doen het binnen onze mogelijkheden zo efficiënt mogelijk. En al is het werk eigenlijk gewoon dom en saai, het is echt mooi dat wij ook blij kunnen worden van de mooie spullen die gedoneerd worden! Je zult maar warme stevige kinderschoenen, warme sokken voor als het straks 25 graden kouder is voor je kinderen krijgen. 

Veel van de spullen die we nu gesorteerd en verzend-klaar hebben gemaakt zijn voor oa de kampen op de eilanden. Fantastisch dat dat nu allemaal zoveel beter is georganiseerd als vorig jaar!

Vanavond zijn we in de kerk geweest, waar de Al Maseracursus (een soort Alpha) wordt gegeven. De mensen worden van een kamp opgehaald en volgen de cursus. Klaas-Jan reed met onze (huur)bus mee als taxi. 

De avond was prachtig en intensief.

(Maar omdat we nog niet gegeten hadden, duurde het allemaal wel wat lang (17:15-20.45)). En daarna weer een uur heen en een uur terug rijden met de bus.

Na afloop spraken we nog even met mensen van de kerk en de Arabische vertaler. Bijzonder om insiders-verhalen te horen. Over sociale controle in de kampen, zowel hier in Griekenland als elders in Europa, Over de weerstand en ook het gevaar voor mensen die van moslim christen worden, de bedreigingen, en tegelijk ook de moed van mensen om wél naar deze cursus te gaan en zelfs hun leven aan Jezus te geven. Want ja, er gaan dingen veranderen. Je leven wordt moeilijker en ingewikkelder. Maar toch kiezen mensen ervoor, ondanks wat het hen kost. En dat heeft uitwerking. 

Dankpunten:

  • voor de mensen die soms al een jaar als vrijwilliger in het warehouse werken?
  • Dat het nu zoveel beter georganiseerd is, zodat efficiënter gewerkt en gedistribueerd kan worden?
  • voor de mensen van de Apostolic Church, voor het werk dat zij doen en waar ze ons in willen laten delen
  • voor de Arabisch sprekende christenen? Hun inbreng is zó waardevol!


Gebedspunten:

  • Tegelijk vragen we jullie gebed voor dezelfde mensen/situaties
  • Voor de vrijwilligers van het warehouse, dat zij hun power uit de juiste bron halen, en niet uitgeput raken?
  • Voor de mensen van de Apostolic Church, dat zij rust zullen hebben om dit werk te doen. Voor wijsheid, en een open Bron om uit te putten?
  • Bescherming van de Arabisch sprekende christenen? Hun werk is intensief, mooi maar misschien ook moeilijk. (Hoewel ze er niet uitzien als mensen die het zwaar hebben.)
  • Voor de mensen in de kampen, die (over)leven bij de gratie van, ja van wat eigenlijk? Mensen zijn hier al zolang. Jongeren in de kracht en bloei van hun leven die nu ‘stilstaan’, kinderen die te lang niet constructief naar school kunnen, volwassenen die moeten leven van wat hen is gegeven.


Dit was het voor vandaag. 

Morgen willen we een dag hard werken, veel werk verzetten in het warehouse, mar zoals vaker, we maken plannen maar die worden soms op het laatste moment gewijzigd. We zullen zien.

Hartelijke groet, 

Janneke, Marius, Klaas-Jan, Aafke

Dag 4

Weekend!
Het voelde vandaag hier ook een beetje als weekend. Vooral door de associatie van het weekendbaantje van vroeger 😉 We hebben werkelijk de hele dag kleding gesorteerd.
Bij deze mail sturen we een filmpje (gewoon telefoon-kwaliteit ;)) om jullie een indruk te geven hoe zo’n warehouse eruit ziet.

Morgenmiddag is het plan om een bestelling voor een kamp klaar te maken, en daarna gaan we aan de slag bij de SoulFoodKitchen. Die groep heeft een grote keuken waarin iedere dag wordt gekookt voor dakloze mensen op de vlucht. En aangezien dat er heel veel zijn, moet er ook heel veel gekookt worden. Met gebruik van verse groenten. Goed, dat zijn de plannen voor morgen. Maar we zijn in the Greece, dus plannen kunnen spontaan gewijzigd worden 😉 We zullen zien…

Waar wij echt heel dankbaar mee zijn is met onze goede God.
Hij is bij ons, Hij zegent ons met een plek in het guesthouse, met verdiepende gesprekken met werkers hier, en met elkaar. Gisterenavond laat hoorden we dat de Al Massira cursus in de kerk echt tot zegen is.
In de Al Massira wordt het christelijk geloof uitgelegd aan de hand van profeten die bij zowel moslims als christenen bekend zijn. Wat heel mooi is, is dat er veel verhalen worden verteld. Mensen luisteren ademloos, vragen meer verhalen. De cursusleiders en cursisten hebben een relatie opgebouwd, er wordt iets aangereikt, nouja, niet ‘iets’ maar Licht en Waarheid, Jezus. De mogelijkheid om hem in je leven toe te laten. Maar er wordt niets opgedrongen. “It’s up to you.”

Gisterenavond vertelde een van de jongemannen dat hij gedoopt wil worden en een ander vroeg gebed, en wilde in dit gebed zijn leven aan Jezus geven.
Deze mannen kiezen voor Licht en Waarheid én tegelijk voor een moeilijke tijd. Want ze weten dat het (nu) heel veel gaat kosten. (Mogelijk bedreiging, zowel fysiek als mentaal geweld, uitsluiting, kwijtraken van familie en vrienden, wat in deze cultuur echt eenzaamheid betekent.)

Dank en gebedspunten:

  • Willen jullie God danken dat deze mannen Hem hebben leren kennen door het contact met de werkers en de Al Masera heen, en tegelijk bidden voor bescherming van deze mannen, zowel fysiek als geestelijk?
  • Willen jullie met ons mee danken dat God echt really een God is van verhoring?
  • We hebben gebeden voor de vrijwilligers in het warehouse, willen jullie dat ook doen? Zij hebben Jezus net zo hard nodig als mensen in de kampen. Tegelijk is het niet onze sterkste kant om mensen over Jezus te vertellen. (Vraag gerust ‘waarom niet?’, misschien hebben we geen antwoord, we weten het niet waardoor dat komt, we hebben het daar iig wel veel met elkaar en onze Heer over)
  • En willen jullie bidden voor ons voor wijsheid en inzicht voor zowel bovenstaande als heel praktisch voor besteding van financiële donaties die mensen hebben gedaan voor ‘waarvoor jullie zien dat nodig is’.
    Er zijn genoeg goede bestedingen, dat is t probleem niet, maar we kunnen het slechts één keer investeren.

En heel belangrijk gebedspunt:

  • bid alsjeblieft voor de mensen in deze stad, waarin 50% van de inwoners werkloos is, en die vervolgens ook een stroom van mensen op de vlucht over zich heen kreeg, (waarbij dank voor de zo goed mogelijke opvang van hen, die niet heel goed is, maar wel zo goed als mogelijk!)
  • de mensen die in deze stad zijn gestrand op hun tocht naar veiligheid. Vluchten is echt ontwortelen en onthechten. Om vervolgens dankbaar te zijn en geacht worden te zijn voor wat je wordt gegeven. Soms mooie dingen, soms een verwassen winterjas met vlekken. Maar geen winterjas is ook geen optie. (Straks dan, nu is het nog lekker met 26 graden) 
  • Bid alsjeblieft voor vrede voor deze mensen, voor Licht en Waarheid.

Voor jullie allemaal een goed weekend!

Hartelijke groet, Klaas-Jan, Marius, Janneke, Aafke

Dag 5

Dag iedereen die met ons meeleeft en bidt,

Dank voor al jullie meeleven en gebeden, We voelen ons echt gedragen daardoor!

Vanmorgen zijn we gestart in de kerk met een dienst, daarna de pastor een tijdje gesproken.
Hij dankte ons voor onze komst, omdat het de gemeente bemoedigd
We vertelden dat we juist door bij  deze gemeente te zijn bemoedigd worden.
Hij vertelde ons in het kort hoe het voor de crisis was (alles was te koop, we hadden God minder nodig) en toen kwam de crisis. Mensen hadden God weer nodig, de vlam brandde sterker, en toen kwamen ‘de broeders en zusters die nog niet gewassen zijn met het bloed van Jezus’ (dit is de benaming van de kerk voor mensen op de vlucht)
De kerk stond op om deze mensen bij te staan, in hen te investeren. Dat schuurde bij een aantal mensen, waardoor de kerk ruim 30 leden verloor. In de periode waarin ze hen juist nodig hadden. Maar God voorziet. Uit verschillende landen kwamen mensen naar de kerk om voor korter of langere tijd hen bij te staan, wat voor de kerk een bemoediging is, maar ook voor andere Grieken. Dat mensen die niet Griek zijn hun tijd, energie en geld geven om hen te ondersteunen.
Mooi te ontdekken dat dit dus twee kanten op ‘werkt’, en verdubbelt.

Vrijwel meteen zijn we naar warehouse gereden en hebben een ‘distributieorder’ afgewerkt. Baby-, kinder-, vrouwen- en mannenkleding, riemen, mutsen, babyflesjes in verschillende hoeveelheden, op een pallet, sealen en klaar voor verzending. Afvinken van ons lijstje 😉

Halverwege kwam de ‘dame’ (eigenlijk meer een ‘tof wijf’, maar dat klinkt niet sociaal wenselijk;)) van de SoulFoodKitchen. Er was een probleem met de transportbus, die reed namelijk niet meer. Marius is daarheen gereden, heeft hem opgehaald en met deze volunteers het distributierondje afgemaakt. Schrijnend dat er zoveel mensen, waaronder gezinnen, op straat leven. En dat er meer nodig was als ze nu bij zich hadden. En dan ga je verder met de bus, en zij blijven in het verlaten gebouw of parkje, sommigen met honger. Meeste indruk maakte wel een moeder die de laatste drie bakjes eten kreeg voor zichzelf en 4 kinderen. Ze deelde het eten onder haar kinderen, en nam zelf niets.
Daar sta je dan bij en ziet het gebeuren, je wilt anders maar er is niet meer.
Schrijnend!

In de avond hebben we met onze bus de distributie gedaan. Vanuit een enorme pan vol linzen met uien en kruiden, wordt er in aluminium bakjes geschept. Wat aardappels erbij, wat yoghurtsaus erover, deksel erop en inpakken. 200 bakjes inpakken, in de bus, een ketel thee erbij en go.
Wat een enorme hoeveelheid jongen mannen (waaronder veel Pakistani) die op straat leven!
Het is (ons) niet bekend waardoor zij hier leven. Dit soort dingen zien en vervolgens met de bus wegrijden is echt niet wat we willen, maar tegelijk; wat kunnen we op die momenten meer dan contact maken en tussendoor voor hen bidden?

Daarna naar de kapotte bus gereden. De dame die daar stond te ‘posten’ vroeg ons of we iets verderop konden staan. Ze was namelijk aan t werk daar. Hoe triest! Snel remolie bijgevuld -ook dat zijn de Amosmannen ;)) en naar het warehouse gereden. Onderweg zagen we zoveel vrouwen staan te ‘posten’, wachtend op klanten. Zo verdrietig!

Lange dag… veel gedaan.

Dankpunten zijn:

  • het contact met de kerk, de wederzijdse bemoediging,
  • en het week van SoulFoodKitchen. Wat een club mensen, wat een motivatie! Respect.

Gebed graag voor:

  • de vele mensen op straat, zowel vluchtelingen als de ‘werkers’ Griekenland zit echt in een dubbele crisis.
  • de kerk, de pastor vroeg hier speciaal om, omdat ze in deze situatie hebben gekozen om er voor de vluchtelingen te zijn. Dat hun ministry door zal kunnen gaan

Hartelijk dank voor al jullie meeleven!

Hartelijke groet,
Namens iedereen van ons

Dag 7

Goedenacht mensen,

Als eerste zijn we heel erg dankbaar voor de goede en veilige reis, veilige landing, die we hebben gehad.
Voor onze gezinnen blijft de vliegreis spannend.
Voor ons voelt het dubbel; heerlijk om thuis te zijn, een thuis te hebben, mensen die van ons houden in onze directe omgeving, een eigen douche en toilet, maar tegelijk ook de last te voelen van de mensen op de straten in Thessaloniki. Want er zijn best heel veel mensen gerelocaliseerd, maar ook nog veel mensen niet. Het is zwaar voor de Griekse bevolking.

Deze laatste dag is gestart met een ontbijt met Stefanos en Kaiti (eerder werkte ze samen met Stefanos in deze ministry). En daarna het afscheid van alle mooie mensen bij de ACT. Het is zo bijzonder om elkaar te ontmoeten, als zussen en broers met elkaar naar onze Vader te gaan, en te realiseren dat God ons in elkaar heeft bemoedigd. Tegelijk realiseren we ons dat we met deze ervaringen ook een verantwoordelijkheid hebben gekregen voor ons leven in Nederland, in de kerk, in onze relatie (s). De Bron is dezelfde. Het vuur is hetzelfde, en ons gebed is ‘Heer, vul ons met uw wijsheid, moed en inzicht, dat deze vlam blijft branden, dat het vuur gevoed wordt en dat we er in Uw naam van delen aan mensen om ons heen. Zodat uw vuur hier niet dooft’.

Na alle afscheiden (is dat een woord? Nouja, zoveel mensen, zoveel afscheid van iedere mooie persoon, dat is intensiever als dat ene woord ‘afscheid’) zijn we naar het warehouse van HelpRefugees gereden.
Vanmorgen hebben Marius en Klaas-Jan hun technische kwaliteiten ingezet bij het verwijderen van airco apparaten aan het plafond van het warehouse. zij werden omhoog getakeld door een heftruckje waarvan
de tank lekt ofzo. Een walm benzine als die heftruck aangaat waar we dan ook gelijk in werken. Niet echt arbo-verantwoord ofzo. Maar dat is meer niet in Europa, dus toe maar ?
Tussendoor het regelen van de reparatie van de kapotte soulfoodkitchen-bus. Tenminste, de bus is niet gerepareerd, maar hij staat nu bij een garage die onderdelen gaat vervangen. Proces is in gang gezet. Er lopen daar wel meer mannen, maar laat dat maar aan de Nederlandse mannen over. Klus van een dag werd klusje van een uur ?

Janneke en Aafke hebben in die tijd -ja, in die smerige verbrande benzine stank?- 100.000 ‘woman warm jackets size S/M/L/XL’ gesorteerd en in dozen en vervolgens een pallet verpakt. Nouja, 100.000 is teveel, maar het waren er wel heel veel ?

Omdat de bus van de SFK bij de garage stond hebben wij met onze bus de voedingsdiatributie gedaan.
De Soulfoodkitchen maakt twee keer per dag een maaltijd klaar voor mensen op straat. (Btw; ze noemden dat ze deze twee maanden krap in de vrijwilligers zitten, dus hulp is welkom!)
Overdag mensen een maaltijd en icetea geven is zo anders als in het donker.
Het donker voelt naar omdat de nacht eraan komt, maar in het licht zien we hun leven in verlaten gebouwen.
Janneke en Klaas-Jan zijn met een medewerker van SFK naar een gebouw gelopen waar de bewoners niet thuis waren. ‘Thuis’ is dan met 3 of 4 gezinnen op de bovenverdieping van een gebouw wonen. Een stapeltje dekens, wat kleding te drogen en een paraplu in de hoek. En een tekening in vrolijke kleuren op een muur. De betonnen grond was aangeveegd, maar eromheen was het een bende van afval.
Daarna naar twee andere plekken gereden, dezelfde als zondagavond.
Daarna onze spullen opgehaald die we zolang bij het warehouse hadden achtergelaten, en daar het laatste uurtje gebruikt om van elkaar te horen hoe we deze reis hebben ervaren. Tussendoor verlieten andere volunteers het warehouse en kwamen ander soort gesprekken op gang. Wie we eigenlijk waren, wat ‘Amos5:24’ eigenlijk is en met welke motivatie we er zijn (geweest dan ?).
En vervolgens naar het vliegveld om de bus in te leveren. Helaas ja, want we hadden m graag achtergelaten voor de soulfoodkitchen. Ideale afmeting, betrouwbaar en vaste werkers keken er met enige jaloezie naar. Dat gedoe met oude auto’s die kapot gaan kost tijd, en geld gaat allemaal op aan food en gaz.

En nu bijna terug.
En opnieuw; goed om terug te zijn, maar wat was het ondanks de ellende goed om daar te zijn! Om praktisch te werken, te sjouwen, sorteren, om te distribueren van kleding en food, om mensen te ontmoeten, elkaar te ontmoeten, en ons echt te ervaren in Gods handen.
Echt hartelijk dank voor jullie gebeden!
We voelden ons gedragen daardoor en konden doen wat we hebben gedaan in goede sfeer en vriendschap met de mensen om ons heen

We willen jullie ook vragen te blijven bidden voor de mensen die wij hebben genoemd in deze mails
De mensen in de kampen en op straat, de mensen van het warehouse en de SFK, de mensen van de kerk, maar ook voor regeringen van verschillende landen en de EU.

Dank voor jullie meeleven en gebeden. Dat is heel waardevol!

Hartelijke groet,
Janneke, Marius, Klaas-Jan en Aafke